Annem bugün cinnetin eşiğine gelmişti ki dolapta şeker buldu.
Acaba şeker verirsem bağırmayı keserler mi dedi.
Hiç sanmam dedim ama dene.
Kurumuş şekerleri verirken de ya çocuklara yazik, evde çikolata bulunduracam bundan sonra diye hayiflandi.
Ya anne dedim yapma allahaşkına, benim elime geçse yok edecem hepsini sen ne diyosun.
Yok dedi ben senden çok kızıyorum ama kuru şeker yemelerine de dayanamam.
Neyse çocuklar kuru şekerlerle epey bir süre (bu yarım saat oluyor) oyalandılar sonra kaldıkları yerden bağırmaya devam ettiler.
Son zamanlarda bir de çıtır pıtır bişi patlatıyorlar.
Berbat kokuyor.
Balkondan yapmayın etmeyin dedim ama beni duymadılar bile.
Pide almaya indim bakkala.
Çıkarken tehdit ettim çocukları.
Bakın bi daha patlatırsanız zabıtaya haber verecem dedim.
Polis demedim çocuklar korkmasın diye aklımca.
Ama bi tanesi döndü dedi ki, o kim oluyor.
İşte bunları yasaklayan insanlar dedim.
İçimden de ne demek istediğimi düşünmeye başladım ama oruç oruç kafam pek çalışmadı, ben de üstelemedim.

Birden fazla çocuğu olanlar aynı apartmanda oturmamalı.
Talihsiz bir dilek oldu farkındayım.

alıntı:

---

hayal edebilirsin mesela. 10 cocuk oynarken sanki 2 cocuk oynuyormus gibi düsün.

---

Ama her şeyi de devletten beklememek lazım.
Dediğin gibi bir sivil toplum kuruluşu falan yapalım, yani oluşturalım.

Ve fakat bence durumun merkezine inmek gerek.
Yani doğurganlığı engelleyelim.
Bu da doğanın kanununa ters düşer yahu.
Yok en iyisi çocuk sayısını bir'e indirelim.
Birden fazla çocuk yapanları cezalandıralım.
Kendimizi saymayalım olur mu. (biz dört kardeşiz )
Sözüm meclisten dışarı diyeyim de işin içinden çıkayım:)

Demek ki neymiş, boğazına kadar geldiyse kusacaksın.
(Çok iğrencim valla)

Dip not: Babaxa kötü değil.
Bilmiyorum, sadece hissediyorum:)

Bu arada aklıma takıldı. Notlar zaten dipte olur, neden dip not denir ki?

En zor olanı çarpışmadan, pisipisine tuzağa düşürülmek demişti kuzenim, şehit olmadan birkaç gün önce.
Bu iş ya bitecek ya bitecek demişti ondan çok önce.

Canım çok sıkkın.

Her gelen heyet bir öncekinden daha zor oluyor.
Yine çok yorulduk.
Duruma profesyonel yaklaşıp duygularımızı belli etmemeye çalıştık.
Misafir misafirdir.

Güvenlik önlemleri had safhadaydı.
Ben bu kadar polisi bir de Nato zirvesi sırasında görmüştüm.
Yine çok sevdiğim istatistiğe başvurayım; etrafımızdaki her beş kişiden dördü polisti:)
Abartmıyorum inanın.
Kazasız belasız ve de olaysız atlattık.

Polisleri nasıl sayamadıysam basın mensuplarını da sayamadım.
Sürekli çekim yaptılar.
İçtiğimiz su, yediğimiz yemek, bindiğimiz araba haber oldu.
Araçlarıyla konvoyun arasına karışıp kaza bile yaptılar.
Hani hep derler ya, gazetede, televizyonda çıkan her habere inanmayın, gerçekten de öyleymiş.
Fırsat bulduğumuz anda televizyon izledik ve çok güldük.
Birçok haber uydurulmuş veya ya tutarsa zihniyetiyle yapılmış.
Ama gerçek olan da vardı tabii.
Somut adımlarla gelip havanda su dövdüler cümlesi heyetin gelişini özetliyordu.

İstanbul'da son gecemiz. Yarın başbakan gidiyor biz de onu yolcu eder etmez dönüyoruz.
Sarayın dışına çıkıp İstanbul'da olduğumuzu anlayalım diye Ortaköy'e gittik bir arkadaşla.
Onca kalabalıktan sonra çok sakin geldi bize. Nerede dedik bu millet Cumartesi gecesi.
Ancak ikimiz de o kadar yorgunduk ki fazla kafa yormadık bu konuda.
Ankaralı olduğumuzu belli edip, anaa köprü çok yüksekmiş be dedik.

Çok kalabalık, çok heyecanlı, (tabii ki) çok yorucu bir toplantı idi.
Ufak tefek aksilikler dışında organizasyon gayet iyiydi.
Başbakanın geleceği sonradan belli olmasına rağmen Türk dışişleri çabuk organize olmuştu.
Nerdeyse bütün diplomatları, idari memurları görevlendirmişlerdi.
İstanbul'lular bize çok kızmıştır eminim ama Cuma günü havalanından Beşiktaşa gelen (sanırım E 5 oluyor) yolu kesen bizdik

Çırağan sarayı ile oteli birleştiren o uzun yolu kaç defa yürüdüm hatırlamıyorum.
Her defasında sıkı kontrolden geçmemiz de cabası.
X-rayi öttürmeyecez diye bi soyunmadığımız kaldı:)
Ama yine de saray içerisinde kaybolduk. Her kat her salon o kadar birbirine benziyor ki ezberlemek mümkün değil.
Salonların, restorantların isimleri var ama kalabalıktan ve insanlara yol gösterecem diye dikkat bile edemiyorsunuz.
Başbakanı iki defa yanlış yere çıkarttık:)

İstanbul emniyeti çok çalıştı çok yoruldu.
Ancak bu defa güzel bir değişiklik yapıp bizim heyet başkanına yakın koruma olarak bir bayan komiser vermişlerdi.
Çok cici, çok çalışkan, cin gibi genç bir bayan.
Uzun boyu, güzel vucudu, sarı saçları ve yeşil gözleri ile Türklerden başka her millete benzeyen bir bayan.
Zirvenin en önemli konuğuna eşlik ettiği için miydi yoksa saydığım özelliklerinden ötürü müydü bilmiyorum bol bol fotoğrafı çekildi.
Amirlerine bu gibi görevlerde daha çok bayanın yer alması gerektiği ve kara kuru erkeklerden bıktığımızı söyledim.

Sarayın içerisinde koşuşturup kim kiminle nerede görüşücek ayarlaması yaptığımzdan toplantıdan ne sonuç çıktığını anlayamadık.
Kıyısından köşesinden bişiler bakacaz artık.

Neyse. İşte böyle.
Yine yazarım ama gidip yatmam gerek.
Yarın gün çok erken başlayacak.
İnşallah kazasız belasız atlatırız bu işi de.

Önemli Not: Sözünü ettiğim güzargah yarın sabah yine kapatılacak, üzgünüm.

Bir TÜYAP yolculuğunda -bilerek- bir de Portakal Yokuşu'na -istemeyerek- tırmanmak zorunda oluşumda (Ortaköy üstü) Tanrı'ya inandığımı söylemek istiyorum.

Ama, dileklerim yerine gelmedi. Vazgeçtim!

alıntı:

---

alıntı:

---

Bir fotoğraf buldum.
Yıl 1970 yazıyor arkasında.
Ben kürsüde şiir okuyorum. Üzerimde siyah önlük, saçım iki kuyruk yapılmış ve beyaz kurdaleler takılmış, önümde de "bayramınız kutlu olsun" yazılı bir yazı asılı.
Etrafımda yine siyah önlüklü kızlı erkekli öğrenciler.
Ve öğretmenim.
Biraz uzağımda bana gülümseyerek bakıyor.

---

---

alıntı:

---

Bizim apartmanda daire başına en az iki çocuk düşüyor.
27 daire olduğuna göre apartmanda kaç çocuk var siz hesap edin benim matematiğim kötüdür.

---

1. Zaten söylemişim matematiğim kötüdür diye.
Ayrıca beni rahatsız eden konularda sayı verirken abartırım biraz:)

2. Fotoğraf için haklısın. Sadece bana uzaktan bakanın öğretmenim olduğunu söyleseydim yeterliydi sanırım:)
Ama ben hep fazla konuşurum, bunu da söylemiştim zaten:)

Geldi işte aklıma yazdım.

Dişçideyim. Kaplamaların bir kısmı söküleceği için anestezi yaptı doktorum, salona geçin biraz bekleyelim dedi.
Peki dedim salona geçtim.
Sehpanın üzerindeki gazeteyi aldım yerime otururken hafif başım döndü.
Yabancısı değilim o nedenle fazla üstünde durmadım.
Ve fakat iki üç dakika sonra kalbim hızla çarpmaya başladı.
Adeta yerinden fırlayacak gibi çarpıyor.
Tarif edilecek gibi değil. Ellerim titriyor, kulaklarım uğulduyor.
Karşımda oturan bayana hayal mayal kendimi iyi hissetmediğimi söylediğimi hatırlıyorum.
Sonra işte içeri aldılar, yatırdılar, tansiyonum ölçüldü ve sorular başladı.
Cevap verirken ağzım yamuluyor.
Karnım aç değil, yorgun değilim, ben iyiyim.
Diş anestezisine kurban ilk ben mi olacam doktor dedim.
Yok bişi yok dedi doktorların o meşhur umursamaz haliyle:)
15 dakika sürecek bir işlemi yat kalkla 2 saat 15 dakikada tamamladık böylece.

Ölmedim yani.

Neyse.
His yaptım akşam akşam.
Kesin perimadan etkilendim:)

bu sarki sana gelsin

Yaşam Dersleri Forum

© yasamdersleri.com