Doğru düzgün ağlayamadım bile Elvan'ın ölümüne.
Bizim ilk kaybımız.
İnsanın sınıf arkadaşının ölmesi meğer ne kadar koyarmış insana.
Aileden değil, yaşlı hiç değil, senin yaşıtın bir arakadaşın ölmesi meğer ne yaralar açarmış.
Şehir içinde bir trafik kazasında kaybetti hayatını.
Kaza yerinde hemen ölmüş.
Çarpıştığı araçtaki genç sürücü çocuk da.
Ne tuhaf.
Bir varmış bir yokmuş ikisi de.

Yine kendimi uzaktan (aslında yukarıdan) izlediğim günler yaşıyorum son zamanlarda.
Bazen olur bana.
Yukarıdan nereye gidiyorum, ne yapıyorum, ne düşünüyorum izlerim kendimi.
Çok keyifli bir durum değil.
Bakalım ne kadar sürecek.

Ay sinir olmuş durumdayım.

Böyle işte.
Feci sinirleniyorum;)

Bir de adı üstünde eski arkadaşlar, yahu arkadaşlık eskir mi ?

Hal böyle olunca ben de sildim herkesleri.

Hele dün tavan yaptı asabiyetim.
Telefonda bir insan nasıl dövülür gerçekleştirdim.
Bugün karşılaştık, nasılsınız dedi bana, iyi değilim deyip yürüdüm.
Allahtan üzerine yürümedim adamın:)

Bir salak durum var iş yerimizde.
Herkes saçma sapan hareketler yapmaya, abuk sabuk şeyler konuşmaya başladı.
Şöföre diyorum ki, iki araba çıkacaksınız.
İki mi diye soruyor hemen.
Yahu ne dedim az önce.
Az bile değil 1 saniye önce dedim ya.

Bakalım ne kadar sürecek dedik Altuğla konuşurken.
Ha ona da yaptığım çıkıştan sonraydı tabii. Surat astı bana bir müddet.

İşte böyle..

Ben bu konsere gitmek istiyorum, sen de gelirsen daha da güzel olacak dedi.
Bir yandan da senin tarzın değil, zorlamak istemiyorum diyor.
Tarzımı bırakın yüksek sese hassasiyetim olduğunu biliyor.
Velhasıl ısrar edemiyor, kendi gitmek istiyor ama beni yalnız bırakacak diye içine sinmiyor falan filan.

Tamam dedim sen bi gel, bilet almaya gitmeden önce yine konuşuruz. Ya ben de gelirim canımı dişime katıp, ya da seni evde beklerim.

Sabah kalktığımda kararımı vermiştim bile.
Onunla buluşmaya gitmeden önce kitabevine gidip bir tane bilet aldım.
Ay bu hediye olacak neyin içine koysam, şu süslü kağıt çanta mı iyi olur, ya da renkli zarf mı diye söylenip suratsız görevliyi heyecanıma ortak etmek istedim ama o hiç oralı olmadı.
Sonunda kırmızı bir zarf buldum ama onu tek başına alamazsınız kartını da almanız gerekiyor dedi suratsız hatun.
Sinir oldum tabii, zaten içerisi hamam gibi, terliyorum bir yandan, acele ediyorum dışarda fazla bekletmiyim diye.
Neyse sonunda günün anlam ve önemine binaen kalpli bir kart buldum, konser biletini içine koyup yukarı çıktım.
Kasadaki yetkiliye aşağıdakilerin (bir anda iki tane suratsız oldular) halini anlatıp, sanırım sıcaktan o hale geldiler, yayılmışlar, suratları bile yerlere düşmüş dedim.
Gülümsedi, haklısınız çok şikayet var dedi.
Sonra da benim zarfımın üzerine minik bir kurdele yapıştırıp gönlümü aldı.

Ve buluştuk nihayet.
Orası mı burası mı derken Çilli'de yemek yiyelim dedik.
Ne yapacaz konser işini dedi oturur oturmaz.
Dur dedim, yemek yiyelim aklımız başımıza gelsin.
Yemekten sonra bana bir paket uzattı.
Daha erken ama bu senin hediyen dedi.
Ay niye zahmet ettin kem küm dedikten sonra, kendi hediyemi açmadan bu da senin deyip zarfı sundum.
Birini mutlu etmek ne güzel bir şey:)
Çok ama çok mutlu oldu.
Şimdi gönül rahatlığıyla konsere gidebilirim dedi.

O konserine gitti, ben onu bekledim.
Beklerken de çayın yanında neler yediğimi söylemiyim;)

Böyle işte.
Güzel bir haftasonuydu.

Unutmadan not:

Vinnie Moore konseriydi. Şimdi cd'sini dinliyorum. İyiymiş gerçekten;)
Gitmediğim için pişman değilim hemen belirtiyim:)

Evet Ra senin izlenimlerini de bekliyoruz.

alıntı:

---

Her şehir içinde yaşanılanlarla, anıları ile güzel ya da değil. Bu anlamda şehirler hep başkadır başkaları için.

---

Anlamsızlarına bir kez gitmişimdir ya da hiç.

pirinç yok çiğ börekte...

Uzun yıllar sonra adresimiz değişecek.
Korkuyorum, ev, mahalle, telefon numarası değiştirmekten.
Ama anne hanım istedi, biz de razı olduk.
Kendisi de ürküyor ama o istediği için sesi çıkmıyor.

Neyse..çok işimiz var çoookkkkk.

Boya, badana, tesisat, ustalar, servisler derken evimize taşındık.
Ruhen ve bedenen çok yorulduk.
Doğal olarak hastalandım:)
Şimdilerde iyileşmeye ve evime/odama alışmaya çalışıyorum.

Günler, geceler, haftalar sular seller gibi akıp gidiyor. Ömrümüz geçiyor farkında değiliz sanırım.

alıntı:

---

Yerleştik, misafir bile kabul etmeye başladık.

---

Yazan - naz - 29/07/2010 03:42:27

Yaşam Dersleri Forum

© yasamdersleri.com