Yazan - Hacivat - 21/09/2009 17:19:45

kötü adama eşit şartlarda düello etmeye zorlayan faktör ne olabilir? adı üstünde, kötü adam...

karanlık, neden aydınlığın ve ışığın hakim olduğu düzlemde eşit koşullarda platforma çıkmayı kabul eder?

ya hakkatten, niye ya?

şimdi gözüm,
dördüncü olasılık şu: benim üstün zekalı, yetenekli, kendisine gaipten malum olan, Allah katında üstün bir mevkiye ulaşmış, bilgisini ve becerilerini en saf haldeki bozulmamış kaynağından alan, aynı anda hem zirvede hem de en alçakta olabilen, yaratıcı, yeniliklere açık, yeniyi ve eskiyi çok iyi kaynaştırabilen, en önemlisi de otoritenin zulmüne ve baskıcı iktidarına hayatı pahasına dimdik karşı çıkabilen biri oluşum...

narsizm denilen hastalıklı psikiyatrik vaka bile üzerimde yakaya takılan kırmızı karanfil gibi durur gözüm.

genellikle hiç yanılmıyorum.

parayı beş kez fırlattım ama her seferinde tura geldi. bu kez yazı gelme olasılığı çok yüksek... bunu yürekten istiyorum ama bazen milyonda bir olasılıklar tutuyor.

şimdi anladın mı?

hem herkesin dilinde olan, anlaşılması imkansız ama halka mal olmuş öyle örnekler var ki, eminim yazarı bile sonradan kendi yazdıklarını anlamaya çalışırken zorlanacaktır.

araştırdım böyle bir çiçek yok. son iki gündür kafama takıldı, acaba Can Baba "yakanda bir amonyak çiçeği" derken ne demek istedi diye...

sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa
kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
dilimizde akşamdan kalma bir küfür
salonlar piyasalar sanat sevicileri
derdim günüm insan içine çıkarmaktı seni
yakanda bir amonyak çiçeği
yalnızlığım benim sidikli kontesim
ne kadar rezil olursak o kadar iyi

sen şu amonyak çiçeğinden ne anlıyorsun onu söyle...

yahu ben kendimi yalnız hissediyorum. bu lanet olasıca yalnızlık, aynı kenef gibi pis kokuyor. üzerime yapışmış ve bir türlü temizlenemiyorum. çevremde, salonlarda, piyasalarda sanat sevicileri kol geziyor. bana değil, sanatıma değer veriyorlar. kendimi rezil hissediyorum ve ya göründüğün gibi ol, ya da olduğun gibi görün felsefesi uyarınca, ne kadar rezil olursam kendimi o kadar iyi hissediyorum. bu yüzden sabahtan akşama kadar içiyorum. çevremde insanlar pervane oluyor ama hiç kimse yalnızlığımı görmüyor. bu amına koduklarım yüzünden, kör karanlıkta nereye gideceğini şaşırmış, işlevsiz adamlara döndüm. yalnızlığıma sarılmaktan ve şiir yazmaktan başka bir seçeneğim yok.

açıkça, dürüstçe ve yalansız ifade edilmiş dobra dobra bir düşünce olurdu. sanat sevicileri de kaçıp giderdi. bu sefer, "yalnızlığım benim sidikli kontesim" falan diye salonlarda piyasalarda dolaşmak varken, dımdızlak ortalıkta kalakalırdın.

türk toplumunun yüzde altmışı aptaldır dediğin zaman herkes buna duyarlılık gösteriyormuş ama türk toplumunun yüzde altmışı kültürel, sosyal, ekonomik nedenler ve beslenme bozuklukları yüzünden kendini tam olarak ifade edemiyor dediğin zaman, söylediklerin arada kaynayıp gidiyormuş.